Seni Özlemeyi Ağlıyorum
Şimdi sen..Bilmem kaçıncı uykudasın
Güzel gözlerin güne kapamış kirpiklerini
Maviye sürmüş sandallarını
Hasret dolu ve sıcacık..
Bense..kalemin ucuyla satır arasındaki harfleri iteleyerek
Seni geceye uyandırmaya
Sana sesimi duyurmaya çalışıyorum
Bir insan nasıl bu kadar umut dolu olabilir
Nasıl yokluğunda bu kadar varlığınla dolabilir ..
İşte bunu biliyorum..
Çok yorgunum be canım..
Sabaha uyandığımda aynadaki yüzü gülümsetmeye çalışıyorum
Her zaman yaptığım gibi sesleniyorum can sesime
Eğer sesimi duyup ses verirsen
Bana içerisinde tebessüm ve huzurun olduğu masallar anlat
Ya da iki satır karala bir mendilin kenarına
Gülkurusu yapraklar koy aralara ve kokunu bırak
Can kokunu bırak bana ..
Canım öyle daralıyor ki bazen ..
Derin bir nefes satın alıyorum sevinçlerimden
Sessizliğe bırakıyorum kendimi
Sus diyorum kendi kendime içime ..sus..
Susuyorum da zaten..
Hayat beni bu suskunlukla nereye kadar sırtında taşır
Bilmiyorum..
Öyle kader deyipte geçmiyorum..
Nasip diyorum ve bekliyorum..
Gözlerim başka bakıyor bugünlerde yaşadığım sokaklara
Biliyormusun bunu yazarken yüzümde kocaman bir gülümseme var
Çünkü..
Nereye baksam seni görmek diye bir şey varya..
Ha işte ben hep onu yanımda taşıyorum..
Doğrusu bu işte ..Nereye baksa gözlerim.. hep sen ..
Bazen boğazıma atkımı değilde ..
Senin ellerini sarıyorum ..
Eldivenlerimi beni ısıttıkları için değil
Ellerinle beni ısıttığını düşündüğüm için seviyorum..
Yağmuru zaten çok seviyorum..
Neden biliyor musun ..
Yaklaş bunu kulağına fısıldayacam
Özlemekten içim yarılacak gibi olunca
Bide yağmur yağıyorsa şehrime
O yağmurun altında şemsiyemi bile açmadan yürürken
Ağladığımı kimse anlamıyor..
Ve ben doya doya seni özlemeyi ağlıyorum ..
Çünkü seni çok özlüyorum..