Ask Cıplak Gezer
Bir fahişeyi Azize yapar ask ve bir Azizeyi fahise.
İnsanların kat kat sarındıkları, her bir katın digerini gözlerden sakladıgı,
birbirine benzemeyen ve rengarenk tüller gibi o anda ruhlarında esen rüzgara göre yer ve renk degistiren kimliklerinin en üstte kalanını görürüz biz ve ask,
keskin ve ısıltılı bir bıcak gibi bütün o tülleri parcalayarak en derine iner,
inci avcılarının ustalığıyla,
o derinlerde istiridyeler gibi kendi üstlerine kilitlenmis gizli kutuların kapaklarını acar,
ucarı bir capkınken sevecen bir adam,
oynak bir kadından sadık bir es,
ürkek bir genc kızdan tutkulu bir yosma cıkartır ortaya.
Ve ask cıplak gezer.
İnsanlar nedense en cok kendi derinliklerinde gizli olandan korkarlar,
ama merak da ederler korktukları seyi,
merakla korku birbirine karısır.,
kendi iclerine dogru bir adım atıp sonra geri cekilirler.
Hem derinliklerindekini gizlemek için tüllerine sarınırlar hem de tüllerini parcalayacak bir cıplak ararlar.
Sevmeden sevilmeyi istemelerinin asıl nedeni budur,
sanırlar ki sevmeden sevilirlerse eger,
tülleri parcalanmadan derinliklerde saklı olanlar gözükür onlara,
kimseye göstermeden kendileri görebilirler orada olanları ve böyle düsünenler hep yanılırlar.
Ask cıplak gezer cünkü ve bir bıcak gibi parcalar tülleri ve aska dokunmak icin soyunmak gerekir.
'Beni bırakma' diye inlemek, fahisenin içindeki sadakati,
Azizenin içindeki oynaklıgı ortaya cıkarmak,
capkının sevecenligini,
cesurun korkusunu,
yigidin telasını,
akıllının saskınlıgını,
güclünün zaafını ele vermek gerekir,
görünmeyenin görünür olmasına,
dokunulmayanın dokunulur kılınmasına ihtiyac vardır.
Ve insanlar en cok kendi derinliklerinde gizli olanlardan korkarlar ve en cok korktukları seyi merak ederler.
Bilmeseler de hissederler ki haz en derinde olanın,
gizlenenin hemen yanındadır ve acı hazzın yanında durur,
en acıyacak yerdir o en derinde duran ve ask bir bıcak gibi dokunur oraya ve hazdan acıyı,
acıdan hazzı yalnız ask yaratır.
Bir fahiseyi azize yapar ask ve bir azizeyi fahise.
O kat kat tüllerin altında neler gizli,
tüllerin sahibi bile bilmez ve hep görmek ister görmekten korktugunu.
Asktan kacarak askı yakalamak ister herkes ve herkes yakalamaktan korkarak askı kovalar.
Ve ask cıplak gezer ve aska dokunmak icin soyunmak,
cesareti, gücü, aklı, bilgicligi, tecrübeyi, yigitliği, oynaklıgı birer birer atmak gerekir.
Aska dokunan herkes yangına dokunmuş gibi dehsetle ceker elini önce,
parçalanan tüllerinin ruhunu darmadagın eden depreminden kacmaya ugrasır,
hastalanmıs bir cocuk gibi tüllerine sarınmaya cabalar,
inkar eder her seyi, 'bu sadık kadın ben degilim' der,
'bu aglayan erkek ben olamam' ve aska dokunan herkes kacmaya ugraşırken baglanır aska,
en derinindekine usulca alısır sonunda,
sever kendi icindekini aynı asık oldugunu sevdigini gibi.
Ask, kendisine olduğu kadar kendi derinindekine de baglar insanı,
bir baskasına asık oldugun sürece kendine de asık olursun,
kendi cıplaklıgına da tutkunsundur artık,
kendi cıplaklıgını da seversin bir baskasını severken.
Sonra cıplak yerinin acıdıgını hissedersin,
özlemin sarsıntısını,
kıskanmanın kavuruculugunu,
tüllerine sarınmısken duydugun özlemlere ve kıskanclıklara hic benzemeyen yeni duygular olarak yasarsın.
Ve aldıgın hazzın baska hic bir hazza benzemedigini kesfedersin.
Ask cıplak gezer.
Aska dokunmak icin soyunmak, bütün tüllerinin parcalanmasına razı olmak gerekir.
Görmekten en cok korktugunu, en derinindekini görürsün.
Ve asık oldugunda, bir baskasını sevdigin kadar seversin kendini.
Hazla ve acıyla kavrulmayı ögrenirsin.
Ve asıkken cırılcıplak gezersin.
Yalnızca asıkken kendini cırılcıplak görürsün, gördüğünden korkup gördügünü severek.
Ve ancak asıkken anlarsın arada bir fark olmadıgını.
